Herkes hayatını yola koyabilirken ben bu konuda nasıl bu kadar beceriksiz olabiliyorum
oysa henüz onyedi idim ve bir iki sene sonra her şeyin değişeceğine, eksik olan her şeyin tamamlanacağına inanıyordum. bir kaç tane bir iki sene geçti ve eksiklerime yenileri eklendi üstelik artık inanmıyorum, hiçbir şeye. bir kaç duyu organımı kaybetmiş gibiyim, durmuş, susmuş ve artık yorulmuş gibiyim. büyümek o zamanlar tamamlanmaktı, yenilenmek, savaşmak ve en sonunda başarmaktı. sanırım küçükken düşmek bu kadar ağrına gitmiyor insanın, hemen kalkabiliyor ve kaldığın yerden ya da yeni baştan baslayabiliyorsun. şimdiler de pek bi güceniyorum olanlara.
